Dat een onderneming winst genereert, is voor veel ondernemers een logische doelstelling. Voor Thomas was ondernemerschap altijd meer dan dat.
Na zijn ervaring bij Swapfiets ging hij op zoek naar een nieuw project. Niet zomaar een onderneming, maar een maatschappelijk probleem waarop een duurzaam businessmodel een antwoord kon bieden. Die zoektocht bracht hem bij voedselverspilling.
“Na één week onderzoek dacht ik al: hoezo gebeurt dit? Hoezo weet niemand dit?”
Aan de ene kant zag hij landbouwers met overschotten die niet verkocht geraakten. Aan de andere kant zag hij voedselbanken die steeds meer moeite hadden om voldoende verse producten te verkrijgen.
“Je rijdt door landbouwgebieden en ziet voedsel liggen dat nooit geconsumeerd zal worden, terwijl elders mensen moeite hebben om voldoende eten te kopen”, vertelt hij. “Dat contrast vond ik enorm frappant.”
Een deel van de voedselverspilling ontstaat door de hoge esthetische eisen die aan groenten en fruit worden gesteld. Europa werkt met kwaliteitsklassen, maar volgens Thomas worden die in België vaak nog verstrengd door supermarkten die met elkaar concurreren op perfectie.
Wanneer je naar landen zoals Spanje of Italië kijkt, zie je een heel ander beeld. Daar liggen kromme, grote, kleine en perfect gevormde groenten gewoon naast elkaar in de winkel. Consumenten kiezen zelf wat ze willen.

